Valor Mortis – Recenzja – Parryfest


Miałem olbrzymie nadzieje związane z Valor Mortis. W grach soulslike od dawna przeszkadzała mi przede wszystkim praca kamery, dlatego sądziłem, że przejście do perspektywy pierwszoosobowej będzie świetnym rozwiązaniem. Valor Mortis brutalnie zweryfikował jednak moje oczekiwania. Czy mimo wszystko warto zagrać? Zapraszam do recenzji gry Valor Mortis opartej na wersji na PlayStation 5!

W Valor Mortis wcielamy się w Williama, żołnierza armii Napoleona, który z niewiadomych powodów budzi się pośród trupów. Nie pamięta zbyt wiele, a w głowie pozostały mu głównie rozkazy i słowa Małego Kaprala. Naszym zadaniem jest dowiedzieć się, co właściwie się wydarzyło, czym jest zaraza, która spustoszyła jego oddział, i dlaczego sam William zyskał tajemnicze moce, zupełnie niepasujące do zwyczajnego francuskiego żołnierza. Historię poznajemy podczas przemierzania kolejnych lokacji, oglądania przerywników filmowych i odkrywania śladów przeszłości. Co jakiś czas słyszymy też niepokojące słowa Napoleona, które popychają bohatera do dalszej wędrówki.

Valor Mortis – Świetny klimat, fatalna walka? | Recenzja PS5

Historia i klimat to zdecydowanie największe zalety Valor Mortis. Od pierwszych chwil nie wiemy, czego się spodziewać. Budzimy się bez pamięci wśród ciał, a wokół kręcą się dziwaczne, nieumarłe stwory. Podczas eksploracji znajdujemy notatki opisujące nie tylko zarazę i przekleństwa trawiące okolicę, ale też okrucieństwa, jakich dopuszczała się tutaj francuska armia. Są również wspomnienia przedstawiane za pomocą niebieskich obłoków, z których wyłaniają się sylwetki postaci. Najlepsze są jednak same lokacje. Mapy zaprojektowano znakomicie: mają mnóstwo skrótów, ukrytych odnóg, sekretnych przejść i schowanych przedmiotów, więc zaglądanie w każdy zakamarek rzeczywiście się opłaca. Czy to uniwersytet pełen niepokojących eksperymentów, czy zrujnowana wioska skrywająca coś więcej niż ofiary wojny, jest co zwiedzać. Klimat wręcz wylewa się z ekranu. Szczególnie podobało mi się to, że eksploracja nie polega wyłącznie na bieganiu od jednego zadania do drugiego. Często wystarczy zboczyć z głównej drogi, żeby znaleźć coś interesującego, a odkrywanie skrótów daje autentyczną satysfakcję.

Szkoda że w kościele, w głównej lokalizacji, nie znajdziemy więcej NPC czy też jakichkolwiek smaczków i sekretów.

Ale czy jest w co grać? Valor Mortis to pierwszoosobowy soulslike, w którym walczymy z kolejnymi przeciwnikami i potężnymi bossami. Ci ostatni nie zawsze czekają na końcu poziomu, więc spotkanie z nimi potrafi zaskoczyć. Niestety, walka jest zarazem najważniejszym i najsłabszym elementem produkcji. Wszystko kręci się wokół parowania. Mamy zwykłe i ciężkie ataki, kilka zaklęć oraz broń palną, ale w praktyce większość starć wygląda podobnie. Przeciwnicy zabijają nas zwykle trzema lub czterema ciosami, niemal niezależnie od tego, ile punktów zainwestujemy w zdrowie. W efekcie nie czułem, że William staje się silniejszy. Co prawda niektóre umiejętności pasywne pozwalają stworzyć ciekawe synergie, jednak sam rozwój postaci jest rozczarowujący. Nawet gdy poświęcałem czas na szukanie kolejnych przedmiotów i ulepszanie bohatera, nie miałem poczucia, że wysiłek ten przekłada się na większą przeżywalność. Świetnie szuka się sekretów, znacznie gorzej korzysta z tego, co dzięki nim zyskujemy. Nie oczekujcie swobody znanej z Elden Ringa. Bliżej temu do niedawno recenzowanej Onimusha: Way of the Sword, tylko ze znacznie skromniejszym zestawem możliwości.

Valor Mortis ma też jeden z najdziwniejszych balansów trudności, z jakimi spotkałem się w soulslike’ach. Zazwyczaj pierwszy boss sprawdza, czy opanowaliśmy podstawy, a kolejne starcia stopniowo podnoszą poprzeczkę. Tutaj jest niemal odwrotnie. Pierwszy boss okazał się dla mnie zdecydowanie najtrudniejszym przeciwnikiem w całej grze, choć na tym etapie mieliśmy jeszcze bardzo ograniczone możliwości. Szybko nauczyłem się, że skuteczną odpowiedzią jest przede wszystkim parowanie, bo zwykły blok pochłania tyle wytrzymałości, że często brakuje jej potem na kontratak. Co prawda blokowanie pozwala odzyskać trochę zdrowia, ale cóż z tego, skoro chwilę później nie mamy siły wyprowadzić własnego ciosu? Boss zabijał mnie dwoma lub trzema ciosami, więc musiałem wykuć na pamięć rytm każdego ataku. A kiedy wchodził w drugą fazę, zmieniał sekwencje na tyle mocno, że czułem się, jakbym uczył się całego pojedynku od nowa.

Design bossów jest super, ale walka z każdym z nich jest praktycznie taka sama.

Pokonanie tego dwufazowego przeciwnika wcale nie przyniosło mi wielkiej satysfakcji. Zwykłymi ciosami zadawałem mu śmiesznie małe obrażenia, podczas gdy zbicie jego postury po serii parowań potrafiło zabrać nawet jedną czwartą paska życia. Męczyłem się z nim dłużej niż z jakimkolwiek bossem ze wspomnianej Onimushy. Dodatkowo kilka razy przegrałem przez problemy z kamerą i pozycjonowaniem. Właśnie tego chciałem uniknąć, wybierając soulslike z widokiem z pierwszej osoby. Tymczasem chwilami było nawet trudniej ocenić sytuację niż w grach z kamerą umieszczoną za plecami bohatera. Przeciwnik potrafił przycisnąć mnie do ściany, zasłonić całe pole widzenia i wyprowadzać ciosy, których nie sposób było odczytać. Do tego dochodzi absurdalny zasięg ataków: wrogowie doskakują do Williama nawet z kilku metrów, więc utrzymywanie dystansu często nie ma większego sensu. Zdarza się również, że blokują się na elementach otoczenia. Najdziwniejsze jest jednak to, co następuje później. Po pokonaniu pierwszego bossa gra staje się znacznie łatwiejsza. Żadnego z kolejnych nie musiałem powtarzać więcej niż trzy razy.

Widoczki są super, sceny z parkour naprawdę robią wrażenie, o ile nie spadniesz w przepaść.

Niestety, kiedy nauczymy się parować, walka bardzo szybko staje się monotonna. Pozostałe narzędzia schodzą na dalszy plan. Pistolet przydaje się do przerywania niektórych ataków, zwłaszcza gdy trafimy w kanister z paliwem przy pasie przeciwnika. Garłacz dobrze sprawdza się przy dobijaniu wrogów, podpalenie dokłada trochę obrażeń, a spowolnienie daje okazję do dodatkowych ciosów. Całkiem użyteczna jest też magiczna tarcza, która potrafi odbijać ataki. Tyle że nic z tego nie dorównuje skuteczności parowania i następujących po nim potężnych kontr. Z czasem przestałem więc eksperymentować, bo po prostu nie było po co. A przecież sam zestaw umiejętności sugeruje, że powinniśmy mieszać różne style walki i szukać własnych sposobów na przeciwników. Tylko po co, skoro jedna metoda działa zdecydowanie lepiej od pozostałych? Do końca trzymała mnie przy grze przede wszystkim historia. Doceniam również sekwencje parkourowe, choćby przemykanie po dachach ponad głowami hord wrogów. Niestety, nawet tutaj zdarzają się zgrzyty: William nie zawsze chwyta krawędź, którą powinien, a niektóre odległości między platformami wydają się źle wymierzone. Szczególnie dało mi to w kość podczas długiego fragmentu w kopalni, gdzie każdy nieudany skok zmuszał mnie do powtarzania sporego odcinka.

I chyba właśnie to najbardziej boli w Valor Mortis. Pod względem klimatu, historii i projektowania poziomów jest to gra, do której naprawdę chciałem wracać. Rzadko zdarza się, żebym z taką ochotą zaglądał w każdą boczną uliczkę i sprawdzał, dokąd prowadzą pozornie nieistotne przejścia. Twórcy potrafią wzbudzić ciekawość, a potem nagrodzić ją nowym odkryciem. Tyle że zaraz po tej przyjemnej części zazwyczaj przychodzi kolejna walka i cały entuzjazm gdzieś znika. Niby mam nowe umiejętności, więcej zdrowia i kolejne narzędzia, a nadal najlepiej wychodzę na cierpliwym czekaniu na atak przeciwnika i idealnym parowaniu. Trudno mówić o satysfakcjonującym rozwoju bohatera, skoro pod koniec przygody walczę właściwie tak samo jak na początku.

Jest też troszkę pozamykanych obszarów, które odblokowujemy potem z pomocą nowych przedmiotów. Taka lekka metroidvania.

W soulslike’u nie da się potraktować walki jak nieistotnego dodatku. Powinna zachęcać do nauki, eksperymentowania i stopniowego doskonalenia własnego stylu, tymczasem Valor Mortis szybko sprowadza większość pojedynków do jednej skutecznej sztuczki. A kiedy już ją opanujemy, nie pozostaje nawet porządne wyzwanie, bo kolejni bossowie wypadają blado na tle pierwszego. Nie żałuję czasu spędzonego z Williamem, bo historia potrafi zaciekawić, a lokacje naprawdę robią wrażenie. Nie potrafię jednak polecić tej gry bez poważnych zastrzeżeń, szczególnie osobom szukającym wymagającej, precyzyjnej walki. Paradoksalnie najlepiej bawiłem się wtedy, gdy mogłem odłożyć broń i po prostu odkrywać kolejne tajemnice. Valor Mortis miał zadatki na coś wyjątkowego, ale ostatecznie zostawił mnie z poczuciem ogromnego zmarnowanego potencjału. Chciałem, żeby widok z pierwszej osoby rozwiązał moje problemy z soulslike’ami. Nie spodziewałem się, że w tej grze stanie się jednym z kolejnych.

Valor Mortis w Sklepie z Grami

Podsumowanie

Valor Mortis udowadnia, że nawet świetny klimat i eksploracja nie uratują soulslike'a, w którym walka bardziej męczy, niż cieszy.
Ocena Końcowa– 4.0
Pros
- Ciekawa, oryginalna historia osadzona w nietypowych realiach.
- Bardzo dobrze zaprojektowane, przemyślane poziomy.
- Satysfakcjonująca eksploracja z licznymi ukrytymi przejściami, sekretami i przedmiotami.
- Interesujące możliwości tworzenia synergii między umiejętnościami.
- Udane i przyjemne sekwencje parkourowe.
Cons
- System walki zbyt mocno opiera się na parowaniu i szybko staje się monotonny.
- Nierówny poziom trudności – wyjątkowo wymagający pierwszy boss, po którym następuje drastyczny spadek wyzwania.
- Niedopracowane kolizje i zachowanie przeciwników, którzy potrafią blokować się na otoczeniu lub dociskać bohatera do ścian.
- Nieintuicyjny zasięg ataków i nienaturalne doskakiwanie przeciwników do bohatera.
- Zbyt wysokie obrażenia otrzymywane od przeciwników, przez które rozbudowywanie paska zdrowia wydaje się mało przydatne.

SKLEPZGRAMI.PL
Gry w podobnym klimacie

Wybrane na podstawie mocnych wspólnych kategorii; kolejne edycje tej samej gry są pomijane.

Zobacz cały sklep
Poprzednio Horrory z BookToka - 10 książek idealnych na Halloween
Następny Najlepsze gry horror na Halloween 2026 – 15 tytułów, które naprawdę warto ograć