Drova: Forsaken Kin to gra, którą przez długi czas zupełnie się nie interesowałem. Głównie przez grafikę pixel art, która w moim prywatnym growym słowniku często była symbolem pewnego intelektualnego lenistwa twórców. Zamiast budować własną tożsamość wizualną, łatwiej przecież schować wszystko za pikselami. Jednak zapowiedź Drova II: Torn Lands sprawiła, że zainteresowałem się pierwszą odsłoną i ostatecznie ukończyłem ją na PlayStation 5. Muszę przyznać, że początkowo gra potrafiła mnie pozytywnie zaskoczyć, ale im dłużej w nią grałem, tym bardziej wracały moje pierwotne uprzedzenia. Czy Drova: Forsaken Kin rzeczywiście jest tak dobrym RPG, jak sugerują jej liczni zwolennicy? Zapraszam do recenzji!
Drova: Forsaken Kin opowiada historię tajemniczego, magicznego świata zwanego Drovą. Nasz bohater jest mieszkańcem pewnej wioski, której nie powodzi się najlepiej. Przez przypadek, podczas rytuału druidów, trafia do magicznej krainy, która według legend miała być miejscem mlekiem i miodem płynącym. Niestety druidzi giną podczas rytuału, a my zostajemy sami w tym tajemniczym świecie. Szybko okazuje się, że może rzeczywiście nie ma tutaj takich problemów z zasobami jak w naszej rodzinnej wiosce, ale za to wszędzie mieszkają niebezpieczne, magiczne potwory. Do tego nie jesteśmy sami. Legenda Drovy od wielu dekad przyciąga śmiałków, ale już ich nie wypuszcza. Magiczny świat okazuje się więc czymś w rodzaju więzienia, a od nas zależy, jak będziemy chcieli do tego więzienia podejść.

Będziemy mogli dołączyć do jednej z dwóch głównych frakcji. Nemeton to pierwotne centrum osadnictwa, stworzone przez ludzi, którzy trafili do Drovy. Jego mieszkańcy chcą zapanować nad magicznym światem i sprawić, żeby rzeczywiście stał się prawdziwym rajem, miejscem bezpiecznym i pełnym dobrobytu. Nie każdemu jednak taka wizja odpowiadała, dlatego część mieszkańców opuściła Nemeton i założyła frakcję Wygnańców. Ci z kolei chcą znaleźć wyjście z Drovy i uciec z tego magicznego świata. Od nas zależy, do kogo będziemy chcieli się przyłączyć. Historia w Drova: Forsaken Kin jest ciekawa i w zasadzie stanowi najmocniejszy element gry. Świat jest urzekający, tajemniczy, a frakcje mają wyraźnie zarysowane cele. Szkoda tylko, że wizualnie różnią się przede wszystkim kolorem pancerzy, ale o grafice porozmawiamy za chwilę. Co ciekawe, wybór frakcji w większym stopniu wpływa na dostępne zadania i przebieg przygody, niż miało to miejsce w klasycznym Gothicu. Do tego warto dodać naprawdę niezłe zadania poboczne, jak choćby świetny wątek związany z zaginięciem w kopalni, oraz kilka momentów kampanii, które naprawdę zapadają w pamięć. Dobrym przykładem są wydarzenia w Mrocznym Lesie. Sama eksploracja również potrafi sprawiać sporo przyjemności, zwłaszcza gdy odkrywamy kolejne tajemnice i miejsca, których gra nie wskazuje nam wielkimi znacznikami na mapie. Pod tym względem Drova naprawdę potrafi przypomnieć najlepsze momenty starych RPG.
Tej gry nie mamy obecnie w ofercie — zobacz inne pełne gry dostępne teraz w naszym sklepie.

Drova: Forsaken Kin to izometryczna gra fabularna luźno inspirująca się wspomnianym wcześniej Gothikiem. Charakteryzuje się wysokim poziomem trudności na początku przygody, który teoretycznie powinien spadać wraz z rozwojem bohatera. Niestety, w praktyce bywa z tym różnie. Twórcy przygotowali też sporo ułatwień, przez które świat Drovy nie jest tak niebezpieczny jak ten z Gothica. Warto tutaj wspomnieć chociażby o czerwonych kamieniach, które sygnalizują miejsca występowania szczególnie niebezpiecznych stworzeń. Grę charakteryzuje też pixelartowa grafika, której osobiście nie jestem wielkim fanem. Jest ona ładna, to prawda, a miejscami nawet bardzo klimatyczna, ale moim zdaniem nie spełnia jednego ze swoich podstawowych zadań, czyli zapewnienia czytelności rozgrywki. Przede wszystkim różne elementy otoczenia lubią zasłaniać nam widok. Teoretycznie w grze aktywuje się przezroczystość, gdy coś znajduje się między bohaterem a kamerą, ale zbyt często działa ona za późno albo wcale. W efekcie jakiś fragment otoczenia potrafi zasłonić przeciwnika, z którym właśnie walczymy. Do tego brakuje czytelnych sygnałów ostrzegających o atakach dystansowych wykonywanych spoza krawędzi ekranu. Pociski po prostu nadlatują, chociaż nie widzimy nawet wroga. Gra potrafi zresztą wykorzystywać to przeciwko nam. Dobrym przykładem jest niedźwiedź, który odskakuje poza widoczny obszar, a następnie wykonuje potężny skok w naszym kierunku. Nie wiem, co jest przyjemnego w atakowaniu gracza przy pomocy niewidocznych dla niego przeciwników, ale twórcy najwyraźniej uznali, że będzie to ciekawy pomysł na zwiększenie poziomu trudności.

Zresztą Drova lubi gonić własny ogon na wielu płaszczyznach. Weźmy na przykład rozwój postaci oraz system skupienia, który odpowiada między innymi za korzystanie z umiejętności i rzucanie zaklęć. Nasz bohater wraz z kolejnymi poziomami zdobywa punkty nauki, które może wydawać u nauczycieli na nowe umiejętności oraz rozwój statystyk. Ciekawe jest jednak to, że wszystkie podstawowe atrybuty łącznie wpływają na parametr zwany skutecznością i to właśnie on decyduje między innymi o tym, z jakiego wyposażenia możemy korzystać. Możemy więc rozwijać się w kierunku magii, a dzięki wysokiej skuteczności i tak będziemy w stanie założyć potężny, dwuręczny topór z końcówki gry. Wyznacznikiem jest bowiem suma atrybutów, a nie sama siła. Z drugiej strony dostęp do pełnoprawnej magii runicznej otrzymujemy dopiero bardzo późno, w okolicach czwartego aktu. Wtedy też okazuje się, że twórcy dodali możliwość resetowania punktów nauki, ale tylko tych przeznaczonych na umiejętności, a nie na podstawowe statystyki. Możemy więc odzyskać punkty wydane na otwieranie zamków czy wprawę w posługiwaniu się bronią, ale nie odzyskamy punktów zainwestowanych wcześniej w siłę. A przecież potrzebowaliśmy jej do zadawania większych obrażeń w walce wręcz, podczas gdy umysł mogliśmy ignorować, bo przez większość przygody magia była dla nas praktycznie niedostępna. To dziwne rozwiązanie, które szczególnie mocno odczują gracze chcący zmienić styl rozgrywki w późniejszych etapach kampanii.

Podobnie wygląda sytuacja z systemem walki. Przez pierwszą połowę gry bardzo mi się podobał. Wymagał od nas ciągłego atakowania wroga, żeby napełniać pasek skupienia, potrzebny do korzystania z potężniejszych umiejętności. Kiedy otrzymujemy obrażenia, zgromadzone skupienie zaczyna spadać. To fajny system, który nagradza agresywny styl rozgrywki i wymaga od gracza odpowiedniego wyczucia rytmu walki. W drugiej połowie gry zaczynają się jednak dziać dziwne rzeczy. Pojawiają się przeciwnicy, którzy potrafią znikać podczas starcia, jak choćby pająki czy podziemne robaki. W tym czasie nasze skupienie oczywiście spada, ponieważ nie możemy ich atakować. Pojawiają się również większe grupy potężnych przeciwników, zarówno ludzi, jak i potworów. W pewnym momencie zauważyłem, że wszyscy dookoła korzystają z potężnych zaklęć i umiejętności, chociaż nie muszą wcześniej wykonywać żadnych ataków ani korzystać z mikstur. My natomiast, żeby rzucić jakiś poważniejszy czar, musimy najpierw kilka razy trafić przeciwnika. Nawet pod sam koniec gry, kiedy rozwijałem już niemal wyłącznie statystykę magiczną, miałem wystarczająco dużo początkowego skupienia, żeby rzucić zwykły magiczny pocisk. Tymczasem dookoła biegają przeciwnicy, którzy rzucają zaklęcia tak swobodnie, jakby korzystali ze zwykłej many. Odniosłem wrażenie, że twórcy przygotowali mechanikę, której ograniczenia dotyczą wyłącznie gracza. W tym momencie całkowicie straciłem immersję i przestałem interesować się światem Drovy tak mocno jak wcześniej. Poczułem, że nasz bohater nie jest jego naturalną częścią, ponieważ obowiązują go inne zasady niż pozostałych mieszkańców. Oczywiście przeciwnicy w grach nie muszą korzystać z dokładnie tych samych mechanik co gracz, ale tutaj różnica staje się zbyt widoczna. To bardzo słabe rozwiązanie jak na grę fabularną, która tak mocno stawia na wiarygodność świata. Prawdziwym hitem są zresztą harpie, posiadające cały zestaw umiejętności, z których korzystają niemal bez przerwy, praktycznie nie wykonując zwykłych ataków. Podobnie wygląda sytuacja na arenie. Nawet w najlepszym dostępnym wyposażeniu nie będziemy w stanie korzystać z takiej liczby umiejętności i zaklęć jak nasi przeciwnicy, którzy potrafią robić to również wtedy, gdy nie zadają nam żadnych trafień. Przy większych grupach wrogów dochodzi do tego wspomniana wcześniej nieczytelność grafiki i całość zaczyna przypominać walkę nie tyle z przeciwnikami, ile z samymi zasadami rozgrywki.

Podsumowując, Drova: Forsaken Kin przypomina mi bogatego dzieciaka w klasie, który za wszelką cenę próbuje być fajny i przekonać wszystkich do swojej wyjątkowości. Drova jest trochę takim pozerem, który próbuje naśladować inne świetne gry RPG, ale po kilkunastu godzinach zaczyna tracić tempo, a jej mechaniki powoli przestają mieć sens. Ładna grafika coraz częściej przeszkadza nam w zabawie, zamiast spełniać swoje podstawowe funkcje. Co z tego, że gra posiada niezłą muzykę, skoro przez brak nagranych dialogów i bardzo podobne modele postaci trudno zapamiętać poszczególnych NPC, a frakcje wizualnie różnią się przede wszystkim kolorem pancerzy? Twórcy starali się wyróżnić bohaterów, ale efekt końcowy nie zawsze jest przekonujący. Co z tego, że gra oferuje ciekawy pomysł na walkę, skoro system skupienia sprawia wrażenie ograniczenia dotyczącego tylko nas, podczas gdy pozostali mieszkańcy tego świata korzystają ze swoich umiejętności niemal bez przeszkód? Nie chcę jednak powiedzieć, że Drova: Forsaken Kin jest złą grą. Wręcz przeciwnie, posiada świetne zadania, interesującą historię, ciekawy świat i daje sporo satysfakcji z rozwijania bohatera. Problem polega na tym, że im dłużej w nią grałem, tym bardziej jej wady przesłaniały mi te zalety. Drova: Forsaken Kin jest mieszanką świetnych pomysłów na papierze, które z czasem coraz mocniej rozmijają się z tym, co oferuje sama rozgrywka. I właśnie dlatego, pomimo wielu naprawdę udanych elementów, trudno mi ocenić ją wyżej.
Pamiętaj by zajrzeć do naszego Sklepu z Grami.
Podsumowanie
Pros
- Świetne zadania główne i poboczne
- Satysfakcjonujący rozwój bohatera i wyraźne poczucie rosnącej siły
- Eksploracja nagradzająca ciekawość gracza i odkrywanie sekretów
- Wybór frakcji wpływający na dostępne zadania i przebieg przygody
- Ładna, klimatyczna oprawa pixelartowa
- Przyjemna muzyka dobrze współgrająca z atmosferą świata
Cons
- Chaotyczna i nieczytelna walka, szczególnie podczas starć z większymi grupami wrogów
- Pixelartowa grafika momentami utrudnia dostrzeganie postaci, przedmiotów i szczegółów otoczenia
- Brak nagranych dialogów oraz bardzo podobny wygląd NPC utrudniają zapamiętywanie bohaterów



