Stygian: Outer Gods zapowiadał się bardzo interesująco. Pierwszoosobowy survival horror z potężnymi przeciwnikami, wieloma sekretami i craftingiem, który miał wymagać od nas uważnego gospodarowania zasobami. Niestety twórcy postanowili zrobić jedną, bardzo złą rzecz. Ogłosili premierę pełnej wersji gry, podczas gdy ta nadal ewidentnie sprawia wrażenie niedopracowanej i niedokończonej produkcji. Czy w takim stanie warto w ogóle zagrać w Stygian: Outer Gods? Zapraszam do recenzji!
Stygian: Outer Gods opowiada historię Jacka Harrisona, weterana wojennego, który trafia do tajemniczego Kingsport, opanowanego przez kultystów pradawnych bogów. Naszym zadaniem jest odnalezienie zaginionego ojca, a także naszej towarzyszki wyprawy, Victorii, która najpierw sprowadza nas w to przeklęte miejsce, a następnie sama zostaje porwana. Nad miastem wisi widmo okultyzmu, a wśród jego mieszkańców szczególnie niebezpieczny okazuje się sabat brutalnych wiedźm, któremu przewodzi potężna czarownica Agata. Z czasem okazuje się, że Kingsport powoli pogrąża się pod wodą, a na horyzoncie pojawia się tajemniczy Czarny Dzień, który może doprowadzić do zagłady świata i oddania go w ofierze pradawnym bogom, w tym Yog-Sothothowi. Nasz bohater będzie musiał zdecydować, po której stronie konfliktu stanąć i jakie mniejsze zło wybrać.
Historia w Stygian: Outer Gods jest ciekawa. Przede wszystkim podoba mi się to, że nie gramy kolejnym bohaterem próbującym ratować świat, tylko zwykłym weteranem z traumami, który chce odnaleźć ojca, a przy okazji zostaje wplątany w mroczny spisek. Dodatkowo świetnym bohaterem jest samo miasto. Wreszcie nie jest to kolejne Arkham, które pojawia się chyba w większości gier opartych na mitologii Lovecrafta. Zamiast tego otrzymaliśmy mroczną, niewielką osadę rybacką, która skrywa równie wiele tajemnic, co niebezpieczeństw. Niestety, o ile sam pomysł na historię jest bardzo ciekawy, to jej realizacja pozostawia sporo do życzenia. Znajdziemy tutaj wiele luk fabularnych i wątków, które nie zostały należycie wyjaśnione. Przykładowo nasza towarzyszka wspomina o innych, barwnych postaciach, które płynęły razem z nami do Kingsport. Opowiada o nich w taki sposób, jakby miały stanowić ważny element całej historii. Finalnie jednak nie spotykamy ich w grze wcale, a twórcy wspominają o nich ponownie dopiero w epilogu, jakby nagle przypomnieli sobie, że ktoś taki miał tutaj być. Niestety podobnych niejasności jest znacznie więcej i trudno oprzeć się wrażeniu, że niektóre wątki zostały zwyczajnie porzucone.
Sama rozgrywka w Stygian: Outer Gods opiera się na pierwszoosobowej eksploracji i walce z różnymi okropnościami. W praktyce będziemy odkrywać sekrety miasta, czytać notatki, wykonywać zadania i zbierać zasoby potrzebne do przetrwania. Walka jest w dużej mierze opcjonalna, ponieważ wielu przeciwników można po prostu ominąć. Problem w tym, że podczas rozgrywki znajdziemy tak wiele zasobów, że ich oszczędzanie szybko przestaje mieć jakikolwiek sens. W zasadzie znajdowałem znacznie więcej materiałów, niż byłem w stanie wykorzystać. W pewnym momencie nie mieściły się one nawet w przygotowanej przez twórców dodatkowej skrzyni na zapasy. Finalnie mniej potrzebne przedmioty, takie jak deski czy butelki, wyrzucałem na ziemię albo po prostu przestawałem je zbierać. Miałem również nadmiar bandaży, a nawet potężnych apteczek, które przywracają większość punktów życia i usuwają wszystkie dolegliwości. Nie pomaga też bardzo słabo zaprojektowane zarządzanie ekwipunkiem. Brakuje opcji szybkiego przenoszenia przedmiotów, sortowania czy zakładek pozwalających uporządkować zawartość skrzyni. Jak na dzisiejsze standardy wygląda to bardzo prymitywnie, a sam limit pojemności dodatkowego magazynu wydaje się zupełnie niepotrzebny. Znacznie lepszym rozwiązaniem byłoby zwykłe menu, w którym przerzucamy zasoby do wspólnej puli, a następnie wykorzystujemy je bezpośrednio podczas craftingu. To zresztą kolejny absurd, ponieważ warsztaty znajdują się niemal zawsze obok naszych skrzyń z zapasami, a mimo to musimy najpierw przenieść potrzebne materiały do własnego ekwipunku, żeby cokolwiek wytworzyć. Bardzo nieprzemyślane mechaniki, które zamiast urozmaicać rozgrywkę, zwyczajnie ją utrudniają.
Z walką miałem podobne problemy. Wrogowie teoretycznie są potężni, zadają duże obrażenia, a do tego nakładają dodatkowe efekty, które mogą powodować krwawienie albo różne schorzenia psychiczne, objawiające się na przykład zamglonym widokiem i rozmazanym obrazem. Niektórzy przeciwnicy posiadają również ataki dystansowe, które obniżają naszą poczytalność. Kiedy ta spadnie do zera, zaczynamy otrzymywać obrażenia. Brzmi nieźle, prawda? Problem w tym, że przeciwnicy są niesamowicie podatni na exploity i tak zwane kitowanie. Możemy bez większego problemu uderzyć wroga silnym atakiem, a następnie odskoczyć, zanim ten zdąży nam odpowiedzieć. Nawet przeciwnicy posiadający ogromne ilości punktów życia stanowią wtedy znikome zagrożenie. Co więcej, wrogów możemy również atakować przez niektóre tekstury, takie jak deski czy zamknięte drzwi. To poważne niedopracowania, które nie powinny występować w finalnej wersji survival horroru. W rezultacie cała gra okazuje się zdecydowanie zbyt prosta, a początkowe poczucie zagrożenia bardzo szybko znika. Grając na średnim poziomie trudności, zginąłem w zasadzie tylko raz, kiedy jeden z przeciwników przyparł mnie do ściany i nie mogłem się wydostać. Trudno mówić o wymagającym survival horrorze, kiedy największym zagrożeniem okazuje się geometria otoczenia, a nie same potwory.
Gra posiada za to ciekawy system rozwoju postaci, który w dużej mierze opiera się na eksploracji. Za wykonywanie zadań i dokładne przeszukiwanie lokacji możemy zdobywać złote czaszki oraz karty grzeszników. Trzy złote czaszki pozwalają nam odblokować jedną z potężnych złotych kart, zapewniających nowe możliwości, takie jak cichsze skradanie, rozmawianie z nieumarłymi czy wykonywanie silniejszych ataków. Karty grzeszników poprawiają natomiast nasze statystyki. Możemy zwiększyć wytrzymałość albo zadawać większe obrażenia za pomocą pięści i kastetu. To zresztą całkiem zabawne, ponieważ przez całą grę nie znalazłem ani jednego kastetu, mimo że wydawało mi się, iż eksplorowałem dostępne lokacje bardzo dokładnie. Na koniec miałem przecież wykupioną większość dostępnych umiejętności. Oprócz tego rozwijamy statystyki takie jak otwieranie zamków, perswazja i okultyzm. Co ciekawe, perswazja jest w grze wykorzystywana bardzo rzadko, natomiast okultyzm pozwala nam odkrywać dodatkowe skrzynki, które i tak możemy znaleźć podczas zwykłej eksploracji. Odblokowuje również dodatkowe opcje dialogowe podczas rozmów z postaciami, więc jest to całkiem przyjemny dodatek fabularny, podobnie zresztą jak możliwość rozmawiania z nieumarłymi. Ostatecznie najbardziej przydatne okazało się dla mnie otwieranie zamków i być może właśnie dlatego przez większość gry miałem tak ogromny nadmiar zasobów. Z drugiej jednak strony, biorąc pod uwagę liczne exploity, którymi gra jest wręcz przesiąknięta, prawdopodobnie i bez tej umiejętności nie miałbym większych problemów. Większości znalezionych przedmiotów zwyczajnie nie potrzebowałem. Sam pomysł na rozwój bohatera jest więc bardzo dobry, ale ponownie okazuje się, że poszczególne mechaniki nie do końca ze sobą współgrają.
Na koniec zostawiłem najgorsze, czyli bugi. Jest ich naprawdę bardzo dużo i muszę przyznać, że grałem już w produkcje we wczesnym dostępie, które miały znacznie mniej problemów technicznych. Trafiają się tutaj poważne błędy, takie jak nieśmiertelne zombie w posiadłości (te znikają kiedy wczytamy grę lub ponownie stają się śmiertelne). W innym etapie, kiedy musimy uciekać przed niezniszczalnym prześladowcą w ogrodowym labiryncie, przeciwnik potrafi nagle zniknąć nam sprzed oczu i pojawić się zupełnie gdzie indziej. I nie chodzi tutaj o żadną magiczną teleportację. Potwór zwyczajnie zapada się pod ziemię, po czym pojawia się w innym miejscu. Wygląda to jak bug, a nie zamierzona mechanika. W niektórych fragmentach trafiałem również na pętlę ciągłego wysysania poczytalności, której nie dało się zatrzymać w żaden sposób poza ponownym wczytaniem gry. Zdarzali się też przeciwnicy, którzy zupełnie nie reagowali na obecność naszej postaci, nawet kiedy przebiegaliśmy im niemal przed samą twarzą. Dotyczyło to zwłaszcza etapu rozgrywającego się w kopalni. Takich sytuacji było zdecydowanie zbyt wiele i naprawdę zacząłem się zastanawiać, czy ktokolwiek przetestował tę produkcję przed ogłoszeniem premiery wersji 1.0. Co gorsza, błędy regularnie niszczą atmosferę, która przecież miała być jednym z największych atutów Stygian: Outer Gods. Trudno bać się potwora, który zamiast nas ścigać, znika pod podłogą albo stoi bez ruchu, jakby zupełnie zapomniał, że powinien nas zaatakować.
Wczesny dostęp daje twórcom wiele możliwości, które pozwalają dopracować grę na podstawie opinii graczy i wyeliminować najpoważniejsze problemy jeszcze przed oficjalną premierą. Mam jednak wrażenie, że twórcy Stygian: Outer Gods nie wykorzystali tej szansy. Produkcja nadal posiada dziesiątki błędów, które rzucają się w oczy i powinny zostać wyeliminowane już na etapie testów. Co ciekawe, większość z nich zaczęła pojawiać się w drugim etapie gry, po dotarciu do posiadłości, czyli w bardziej rozbudowanej części przygody. Niestety sam dobry pomysł na historię i miejsce akcji nie wystarcza, szczególnie kiedy fabuła jest pełna luk, systemy rozgrywki nie tworzą spójnej całości, a cała produkcja nadal sprawia wrażenie niedopracowanego wczesnego dostępu. Najbardziej szkoda mi tutaj potencjału, ponieważ klimat, projekt lokacji i sam pomysł na eksplorację Kingsport naprawdę zasługiwały na znacznie lepszą grę. Przy tak zatłoczonym rynku survival horrorów nie polecam obecnie kupować Stygian: Outer Gods. Jeżeli szukacie ciekawego i zdecydowanie bardziej dopracowanego horroru, znacznie lepszym wyborem będzie choćby niedawno recenzowany przez nas Remothered: Red Nun’s Legacy. Stygian: Outer Gods może jeszcze zostać poprawiony kolejnymi aktualizacjami, ale w obecnym stanie trudno mi traktować go jako pełnoprawnie ukończoną produkcję.
Jeżeli mimo wszystko zdecydujecie się odwiedzić Kingsport, to mamy dla Was coś, co może ułatwić poznawanie jego tajemnic. Na BigBadDice.pl przygotowaliśmy własne spolszczenie Stygian: Outer Gods, dzięki któremu możecie odkrywać mroczny świat gry w języku polskim.
Stygian: Outer Gods możesz kupić w Sklepie z Grami
Podsumowanie
Pros
- Świetny, mroczny klimat inspirowany twórczością Lovecrafta.
- Dobrze zaprojektowane lokacje, które zachęcają do eksploracji.
- Przyjemne odkrywanie sekretów i stopniowe poznawanie tajemnic Kingsport.
- Ciekawy rozwój postaci oparty w głównej mierze na eksploracji i odkrywaniu sekretów.
Cons
- Zdecydowanie zbyt niski poziom trudności.
- Liczne błędy techniczne, w tym tak poważne jak nieśmiertelne zombie.
- Niedopracowany system walki i zachowanie przeciwników.
- Wrażenie niedokończonej gry, pomimo zakończenia Early Access.
- Bardzo słabe zarządzanie ekwipunkiem.
Wybrane na podstawie mocnych wspólnych kategorii; kolejne edycje tej samej gry są pomijane.
