recenzje gier planszowych
Kryptyda – recenzja – gdzie kryje się potwór?
Szukaliście kiedyś zagubionych skarbów? Fascynowaliście się wszystkimi filmami, gdzie detektyw rozwiązywał arcytrudną sprawę. A może zawsze chcieliście znaleźć yeti? Macie w żyłach smykałkę do poszukiwań i logicznego kojarzenia faktów? Na polski rynek wkracza kolejny pretendent do tytułu najlepszej gry dedukcyjnej. Czy Kryptyda okazała się dobrym tytułem?
Bot Factory – recenzja – zmiana w fabryce robotów.
Portal Games zacieśnia współpracę z Eagle Gryphon Games, czego efektem było wydanie Weather Machine, a teraz na planszówkowe półki wkracza Bot Factory. Jest zdecydowanie lżejsza i mniej wymagająca od poprzedników, ale nadal czuć w niej rękę Vitala Lacerdy. Zapraszam do recenzji.
Mindbug – recenzja – każda karta ma znaczenie.
Lubicie małe karcianki, w których dwóch graczy siada naprzeciwko siebie i walczą o zwycięstwo? Koniecznie zainteresujcie się najnowszym małym tytułem spod skrzydeł wydawnictwa Portal Games. Mindbug to kawał wielkiej gry na kilka minut.
Tokadio – recenzja – podróż ważniejsza niż cel.
Motyw podróży jest często wykorzystywany w literaturze. Tokadio od wydawnictwa Rebel opowiada o podróży szlakiem łączącym Kioto i Edo. Czy czeka nas spokojny, leniwy spacer, czy może wyboista droga przez las? Zapraszam do recenzji.
Relikty Ludzkości – recenzja – co po nas zostanie?
Zastanawialiście się kiedyś, co zostałoby po ludziach, gdyby nagle zabrakło ich na Ziemi? Stosy nikomu już niepotrzebnych gratów, które mogą stać się cennymi znaleziskami dla obcych ras, których jeszcze nie znamy. Taką wersję historii starają się nam przedstawić Relikty Ludzkości. Warto zagrać i poznać ją osobiście?
W grocie króla gór – recenzja – tunele i posągi.
W kopalni jest duszno i nie do końca bezpiecznie, ale mus to mus – tunel musi zostać ukończony. Kilofy w dłoń, plansza na stół i wkraczamy! Jako odważny przywódca trollów jednego z plemion odważysz się sprawdzić, co czeka Cię W grocie króla gór?
Betrayal at House on the Hill – recenzja – horror czy humor?
Jak to jest, że gry znane na zachodzie docierają do nas z takim opóźnieniem. Betrayal at House on the Hill doczekała się już trzeciej edycji i dopiero teraz została wydana w Polsce przez wydawnictwo Rebel. Kilku śmiałków staje na progu tajemniczego domostwa, a ich życie zmieni się diametralnie po przekroczeniu jego progu. Na dobre czy …
Azul: Mistrz czekolady – recenzja – słodkie pudełko czekoladek!
Tytułu spod szyldu Azula to już swego rodzaju mechanika w grach planszowych. Zazwyczaj jest kolorowo, abstrakcyjnie i niesamowicie grywalnie. Nie dziwi więc kolejny tytuł, który powinien pokazać nam coś nowego – tylko czy na pewno? Czym może zachwycić Azul: Mistrz czekolady?
Na Skrzydłach: Ptaki Azji – recenzja – duet nie do pogardzenia!
Na Skrzydłach to gra planszowa dla 1 – 5 graczy, w której naszym celem będzie budowa rezerwatu dla ptaków. Aby to zrobić, będziemy pozyskiwać coraz to nowsze gatunki oraz dbać o to, by znosiły jaja, polowały i ogólnie były szczęśliwe. W praktyce każdy gracz wykonuje w swojej rundzie tylko jedną akcję: zagrania karty, pobrania żywności …
Dzikie Serengeti – recenzja – z kamerą wśród zwierząt.
Kamera, ujęcia i kolejny piękny kadr zrobiony. Dzikie Serengeti od wydawnictwa Galakta zabiera nas na sawannę i odkrywa przed nami przepiękne widoczki pełne niesamowicie wyglądających zwierząt. Kto nakręci z tego najlepszy film. Czy gra zasługuje na Oscara?
Terakotowa Armia – recenzja – zanim wyschnie glina.
Każdy pewnie słyszał o Terakotowej Armii – serii glinianych rzeźb przedstawiających żołnierzy znajdujących się w grobowcu chińskiego Pierwszego Cesarza Qin. W życiu po życiu ogromna armia miała za zadanie chronić cesarza, trzymając wartę po kres dni. Terakotowa Armia od Rebela nie opowie nam historii, ale zapewni całkiem przyjemne dwie godziny przy planszy.
Lost Cities: Gra kościana – recenzja – wykreślana ekspedycja!
Gry spod szyldu kostki i ołówka ostatnio rozpychają się na rynku. Lost Cities: Gra kościana to gra jednego z najbardziej rozpoznawalnych projektantów gier. Rainer Knizia co rusz zaskakuje nas kolejną mniej lub bardziej udaną pozycją. Jak wyszło tym razem? Warto porzucać kostkami, czy lepiej trzymać się z daleka?